"Een dierbare loslaten is als vliegeren met storm"

Het waait. Het waait hard. Zo hard. Het stormt. Al dagen. Liever blijf je binnen. Maar je vlieger. Hij ligt te wachten. Te wachten tot hij naar buiten mag. Je verzamelt alle moed. Trekt een dikke jas aan. Een muts op je hoofd. Handschoenen aan. De vlieger. Je kijkt er nog eens goed naar. Pakt hem voorzichtig in je handen. Neemt een diepe hap lucht en... Je opent de deur. De wind blaast in je gezicht. Je houdt de vlieger stevig tegen je aan. Met al je aandacht op hem. Dat hij niet wegvliegt. En dan. Heb je een mooi plekje gevonden. Het mooiste plekje. Je ademt nog eens diep in. Je zet je schrap voor wat komen gaat. Je laat hem los

Gegrepen. Hij wordt direct gegrepen door de wind. Kiest zijn eigen route. Je kunt alleen maar volgen. Sturen is geen optie. Beleven wel. Je kijkt naar de vlieger. Houdt de touwtjes stevig vast en... je laat het gebeuren

En dan. Plotseling. De storm gaat liggen. De wind neemt af. Je kijkt om je heen. Nu voel je pas hoe koud het is. Dat je spieren pijn doen. Je gezicht verstrakt is. Dat je moe bent. Zo moe. Maar ook zie je... Hoe zachtjes daar die vlieger wiegt. Op de adem van de wind. Volkomen tevreden met zijn plek. Daar danst hij. Daar boven je. Hoog aan de hemel. De zon tegemoet.

© Hanneke van de Plassche Development: W3Company